Θέμα παιδείας
Tου Παντελη Μπουκαλα
Από την ιδεολογική «σχολή» που κατασκεύασε κάποτε το σήμα-λάβαρο της Αθήνας, όταν δήμαρχος ήταν ο κ. Αβραμόπουλος (ο οποίος χρωστάει στη δημαρχική του αποτυχία την πολιτική του αναβάθμιση), φαίνεται ότι παρήχθη και το νέο λογότυπο του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων: από τη σχολή του φύρδην-μίγδην, της συσσώρευσης κάθε είδους στοιχείων και ποικιλμάτων που υποτίθεται ότι συναρμόζονται για να αποδώσουν εικαστικά ένα κάποιο όραμα. Αλλά όταν όραμα δεν υπάρχει, είναι κομμάτι δύσκολο να φτιαχτεί η εικόνα του.
Πρώτο κοινό γνώρισμα των δύο «θυρεών», του δημαρχιακού και του υπουργικού, είναι ότι κανένας τους δεν ήρθε να καλύψει κάποια ανάγκη, κανένας τους δεν πείθει ότι δεν είναι απολύτως περιττός και ότι η κατασκευή του ήρθε απλώς να ικανοποιήσει τη φιλοδοξία του κ. Αβραμόπουλου και του κ. Ευριπίδη Στυλιανίδη να βάλουν την υπογραφή τους στη μεγάλη ιστορία, έστω και δι’ αυτού του τρόπου. Εκ των υστέρων πάντως η συγκρητιστική σημαία της Αθήνας, πάνω στην οποία στριμώχτηκε η Αθηνά, ο σταυρός και κάμποσα δαφνόφυλλα, φαίνεται απλή αν συγκριθεί με το παραγεμισμένο λογότυπο του υπουργείου Παιδείας, που για να το αποκωδικοποιήσεις χρειάζεσαι υπομονή ερημίτη κι έναν καλό μεγεθυντικό φακό, αφού εδώ είναι μία από τις λιγοστές φορές που ισχύει απολύτως το κοινολεκτούμενο «τι θέλει να πει ο ποιητής». Πάλι καλά που μας πρόσφερε έτοιμη την ερμηνεία ο κ. Στυλιανίδης, διαβεβαιώνοντάς μας ότι το νέο σύμβολο στόχο έχει «να υποδηλώσει την πρόθεση του υπουργείου να διαμορφώσει Ελληνες πολίτες της Ευρώπης, πολίτες του κόσμου». Πώς συντελείται η «υποδήλωση»; Με την κατασκευή μιας υδρόγειας σφαίρας, στο κέντρο της οποίας εικονίζεται η καρικατούρα ενός ανθρώπου· γύρω του, κατά την επίσημη εξήγηση, συνωστίζονται στοιχεία και σύμβολα της ελληνικής και της λατινικής γλώσσας, των μαθηματικών (μοιρογνωμόνια κτλ.), της φυσικής, της χημείας, των νέων τεχνολογιών (ένα παπάκι, όχι το γνωστό της ποταμιάς, αλλά το πιο γνωστό του Ιντερνετ), των τεχνών (κάτι σαν κίονες), του περιβάλλοντος (όχι φυσικά εικόνες της Ολυμπίας), του πολιτισμού και του αθλητισμού (όχι βέβαια δισκία και σύριγγες). Στα όρια της ασφυξίας, μιας ασφυξίας όπως εκείνη που βιώνει η Παιδεία, επί δεκαετίες καταδικασμένη να ζει με το ελάχιστο.
«Ολα είναι θέμα παιδείας», αυτό είναι το νέο μότο του υπουργείου, που «καθελκύστηκε» ταυτόχρονα με το λογότυπο. Σωστά. Ολα είναι θέμα παιδείας. Και παιδεμού. Γι’ αυτό και προκαλεί έκπληξη η απουσία από το νέο σήμα ενός κλομπ κι ενός δακρυγόνου, διά των οποίων προάγεται χρόνια τώρα ο περί εκπαιδεύσεως λόγος και διάλογος.