Η αποστασία ακούστηκε με τ' όνομά της
Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΡΟΥΜΠΑΝΗ
Η αποστασία έγινε. Το συνταγματικό-παλατιανό πραξικόπημα του '65, που έμεινε στην πολιτική ιστορία της χώρας ως τέτοιο και γέννησε σειρά δοκιμασιών για τον τόπο, ονοματίστηκε από τον Νίκο Κωνσταντόπουλο.
«Οι πολιτικές εξελίξεις αρχίζουν με τις εκλογές της βίας και νοθείας του 1961 και οδηγούνται μέσω της αποστασίας του 1965 στη στρατιωτική δικτατορία του 1967», είπε ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ στο συμπόσιο του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Μητσοτάκης», ο μόνος πολιτικός που είπε την καυτή λέξη ενώπιον των οικοδεσποτών.Ηταν όμως σαφής για ολόκληρη εκείνη την περίοδο και χωρίς να στρογγυλέψει τα λόγια του μίλησε για τις ευθύνες και τις ενέργειες προσώπων και πολιτικών δυνάμεων. Οπως είπε, η περίοδος της δεκαετίας του 1960 «προσδιορίζεται από την αλληλουχία τριών πολιτικών ανωμαλιών, θεσμικών εκτροπών και πραξικοπημάτων: * Το εκλογικό πραξικόπημα του 1961, της βίας και νοθείας, που αποτέλεσε αφορμή για τον πρώτο ανένδοτο αγώνα και σημαδεύτηκε από τη δολοφονία του Λαμπράκη. * Το συνταγματικό-ανακτορικό πραξικόπημα της αποστασίας του 1965, που αποτέλεσε στόχο του δεύτερου ανένδοτου αγώνα, όπου δεσπόζει ο θάνατος του Σωτήρη Πέτρουλα. * Το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1967, που επέβαλε την 21η Απριλίου την εφτάχρονη δικτατορία, που αμέσως οδηγήθηκε στις δολοφονίες Ελή, Χαλκίδη, Τσαρουχά και τις βαρβαρότητες των βασανισμών, εξοριών και φυλακίσεων». Είναι η αναπάντεχη άνοδος της ΕΔΑ και η ανάδειξή της ως κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης μόλις 10 χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, που έχει θορυβήσει τους κυρίαρχους κύκλους της εποχής. Και πρέπει η δύναμη αυτή να αναχαιτιστεί.«Εντός της ΕΡΕ -όπως είπε- με απόφαση του Κ. Καραμανλή συγκροτείται η γνωστή επιτροπή για την αντιμετώπιση του κομμουνιστικού κινδύνου, με γραμματέα τον στρατοδίκη του Μπελογιάννη, σύνδεσμο με τη CIA και εμπνευστή του σχεδίου "ΠΕΡΙΚΛΗΣ", που εφαρμόστηκε στις εκλογές βίας και νοθείας του 1961, τον μετέπειτα δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλο. Από την επιτροπή αυτή προέκυψε η ενίσχυση του δικτύου παρακρατικών οργανώσεων, που οδήγησαν στην επίδειξη ωμής βίας στο χώρο της νεολαίας και τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη».Δεν ήταν όμως μόνο η θεαματική άνοδος της επιρροής της Αριστεράς. «Οι εκλογές του 1964, με τον εκλογικό ελιγμό της ΕΔΑ, και η στάση της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου στο Κυπριακό, έναντι της κυβέρνησης των ΗΠΑ, ενίσχυσαν την υπονομευτική κινδυνολογία». Ετσι, την παράνομη ανατροπή της κυβέρνησης Παπανδρέου και την απόσχιση αριθμού βουλευτών της Ενωσης Κέντρου ακολουθεί το «μνημόνιο», ως συμβιβαστικός ελιγμός Ανακτόρων - Κανελλόπουλου - Παπανδρέου, το οποίο οδηγεί στην ανατροπή της υπηρεσιακής κυβέρνησης Παρασκευόπουλου, αλλά κάνει ανέφικτες τις συμφωνημένες εκλογές του Μαΐου.Ετσι, η ανατροπή της νομιμότητας ολοκληρώνεται με την πλήρη εκτροπή και το πραξικόπημα του 1967 με τα γνωστά αποτελέσματα.Αναφερόμενος στη σημερινή εποχή, παρατήρησε ότι κίνδυνοι ελλοχεύουν, αν και οι συνθήκες δεν είναι ίδιες. «Το παλάτι -είπε μεταξύ άλλων- δεν υπάρχει πια και ο κίνδυνος παλινόρθωσης είναι ανύπαρκτος. Ομως, υπάρχουν εξωθεσμικά κέντρα πολύ ισχυρά, που διεκδικούν ρόλο σε βάρος της αυτονομίας της πολιτικής και των κομμάτων. Αυτό είναι μεγάλο θέμα, που διαμορφώνει διεθνώς συνθήκες μεταδημοκρατίας σε εποχή παγκοσμιοποίησης και διεθνούς μονοπολικής στρατηγικής».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 09/05/2008