Παίζων αιών
Tου Παντελη Μπουκαλα

Ερώτημα πρώτον, αυθορμήτως διατυπωθέν αμέσως μόλις έγινε γνωστό ότι επίκειται νέα «αγορά του αιώνα», ύψους είκοσι πέντε αστείων δισεκατομμυρίων ευρώ: Μα καλά, από πόσα χρόνια αποτελείται τέλος πάντων ένας αιώνας; Οχι από εκατό, όπως επιμένει να μας διδάσκει το σχολείο; Και με ποιο τέχνασμα, με ποια μηχανή, καταφέραμε, επιτέλους να σχετικοποιήσουμε τον χρόνο, να τον συρρικνώνουμε και να τον διαστέλλουμε κατά βούληση; Διότι από το 1993 μέχρι τώρα, σχεδόν κάθε πέντε χρόνια τραβάμε και μια αγορά του αιώνα· άλλωστε δεν αντιμετωπίζουμε και κανένα σοβαρό οικονομικό πρόβλημα σαν χώρα, οπότε μπορούμε να φερθούμε με γαλαντομία, είτε για να αγοράζουμε πανάκριβα συστήματα ασφαλείας (για τους Ολυμπιακούς, θυμάστε), και μετά να τ’ αφήνουμε στ’ αζήτητα, είτε για να ανανεώνουμε κάθε λίγο και λιγάκι τον πολεμικό μας στόλο. Να υποθέσουμε ότι για όλα φταίει το μιλένιουμ, αφού μπήκαμε σε νέο αιώνα, άρα και σε νέες αγορές, ή απλώς ο κ. Καραμανλής εζήλωσε τη δόξα του κ. Μητσοτάκη και του κ. Σημίτη και θέλει κι αυτός να μπει η υπογραφή του και η σφραγίδα του κάτω από κάτι τόσο βαρύγδουπο όσο μια «αγορά του αιώνα»;
Ερώτημα δεύτερον: Καλά, τόσο γρήγορα σκουριάζουν και αχρηστεύονται τα όπλα που κάθε φορά αγοράζουμε σαν σούπερ, είτε τα χρειαζόμαστε είτε όχι, εμπιστευόμενοι τις διαβεβαιώσεις των πάντοτε συγκρατημένων και μετριοπαθών πωλητών τους ότι τέτοια σύνεργα δεν είχε στη διάθεσή του ούτε ο Σταλόνε στο «Ράμπο Νο 15» ή ο Σβαρτσενέγκερ στην «Απόλυτη διαγραφή» ή στην «Ολική επαναφορά»; Και εν πάση περιπτώσει, δεν υποτίθεται (ερώτημα τρίτο) ότι έχουμε συνάψει κάποιες συμφωνίες με τον ανατολικό μας γείτονα (και ενδονατοϊκό μας σύμμαχο...) για μείωση των εξοπλισμών; Δεν υποτίθεται ότι με τα ζεϊμπέκικα του κ. Γ. Παπανδρέου και με τις κουμπαριές του κ. Κ. Καραμανλή μπήκε κάποιο νερό σε κάποιο αυλάκι, και πια δεν είναι ανάγκη να δαπανάμε υπέρ φρεγατών και μαχητικών αεροπλάνων πολύ περισσότερα απ’ όσα δαπανάμε αθροιστικά για την εκπαίδευση, τη δημόσια υγεία και την προστασία του περιβάλλοντος; Δεν υποτίθεται επίσης (ερώτημα τέταρτο) ότι τα σύνορά μας είναι και σύνορα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, άρα της αναλογεί και αυτής, όπως και του ΝΑΤΟ άλλωστε, ένα κάποιο χρέος για την προστασία τους;
Λοιπόν, ίσως η μοναδική εξήγηση είναι ότι παραμένουμε αιχμάλωτοι των γονιδίων. «Αιών παις εστί παίζων» έλεγε ο σκοτεινός Ηράκλειτος κι εμείς βρήκαμε το φως το αληθινό σ’ αυτό το «παίζων». Μόνο που νομίζουμε ότι παίζουμε με τα εκατομμύρια των ευρώ, ενώ είμαστε απλώς αθύρματα εμπόρων και μεσαζόντων, είτε για κράτη πρόκειται είτε για εταιρείες.